Partnerzy serwisu:
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego jest jawne. Zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji zawiązanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego tylko w przypadkach określonych w ustawie.

Ograniczeniem zasady jawności jest klauzula zawarta w art. 18 ust. 3. Wskazany przepis stanowi, że nie ujawnia się informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. 

Przywołanym w treści art. 18 ust. 3 ustawy Pzp przepisem dotyczącym zwalczania nieuczciwej konkurencji jest ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wskazana ustawa reguluje zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej, w szczególności przemysłowej i rolnej, budownictwie, handlu i usługach – w interesie publicznym, przedsiębiorców oraz klientów, a zwłaszcza konsumentów.  

Co może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa? 

Stosownie do art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.  

Zgodnie z ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji za tajemnicę przedsiębiorstwa może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: 

  • ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa,  
  • nie została ujawniona do wiadomości publicznej,  
  • podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. 

Powszechnie przyjmuje się, że informacja ma charakter technologiczny, kiedy dotyczy najogólniej rozumianych sposobów wytwarzania, formuł chemicznych, wzorów i metod działania. Z kolei informacja handlowa obejmuje, najogólniej ujmując, całokształt doświadczeń i wiadomości przydatnych do prowadzenia przedsiębiorstwa, niezwiązanych bezpośrednio z cyklem produkcyjnym. 

Informacja (wiadomość) "nieujawniona do wiadomości publicznej" to informacja nieznana ogółowi lub osobom, które ze względu na swój zawód są zainteresowane wejściem w jej posiadanie. Taka informacja podpada pod pojęcie "tajemnicy", kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów i wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Bez takiej woli, choćby tylko dorozumianej, może ona być nieznana, ale nie będzie tajemnicą. 

Informacja nieujawniona do wiadomości publicznej traci ochronę prawną, gdy każdy przedsiębiorca (konkurent) dowiedzieć się o niej może drogą zwykłą i dozwoloną, a więc np. gdy pewna wiadomość jest przedstawiana w pismach fachowych lub gdy z towaru wystawionego na widok publiczny każdy fachowiec poznać może, jaką metodę produkcji zastosowano. "Tajemnica" nie traci zaś swego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone koło osób, zobowiązanych do dyskrecji w tej sprawie, jak pracownicy przedsiębiorstwa lub inne osoby, które przedsiębiorca wtajemnicza w proponowany im interes.  

Podjęcie niezbędnych działań w celu zachowania poufności informacji ma prowadzić do sytuacji, w której chroniona informacja nie może dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. 

Oświadczenie dostawcy urządzeń niezbędnych do realizacji zamówienia publicznego załączone do oferty składanej w przetargu może podlegać ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa.  

Zgodnie z orzecznictwem Krajowej Izby Odwoławczej informacje pozwalające na zapoznanie się przez podmioty nieuprawnione z kręgiem stałych dostawców współpracujących z wykonawcą ubiegającym się o uzyskanie zamówienia publicznego to dane, które świadczą o jego pozycji rynkowej oraz są niezbędne do prowadzenia przedsiębiorstwa, a w szczególności do konkurowania na rynku danych usług bądź dostaw czy realizacji robót budowlanych. 

Powyższe znajduje oparcie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2000 r. (I  CKN 304/00).